فراثاء:-اژ-
برای ساختن مصدری که «فاعل» آن بهشکل طبیعی عامل انجام فعل باشد، استفاده میشود. بهعبارت دیگر، توسط این میانوند، «فاعل» مصدر جدید در جایگاه عامل عمل، و «فاعل» مصدر پایه در جایگاه «عامل دوم» قرار میگیرد؛ مثل «شَعِلاژْدَن ([؟] بهشکل طبیعی مورد مشتعلیافتن قرار دادن)».