عرفاء:مصدر/عملی/ناصریح/کنایی/کنادین/علنئا/آمویاءی/عملاءی/اسکنین
«مصدر آمویْمائی عَمَلاءی اِسْکُنین» یک نوع مصدر عملی است که با افزودن وَنْدامو «اسـ» به بن مضارع یک «مصدر کُنادین عَلِنِئا» ساخته میشود. در مصدر جدید، «مفعول» در جایگاه فاعل «دوگان مصدر پایه [※ فراثاء:دوگان مصدر پایه] » (بهشکل الزامی) میباشد؛ مثلا، برای «اِسْکارْدَن ([؟] مورد کارکننده قرار دادن)» (استخدام کردن)، «مفعول» چیزی است که ملزم به ارائه عملی است:
- مثال. شَرِکْگاه ([؟] تشکل اقتصادی (شرکت)) اِمان ([؟] ما) یِه ([؟] یک (حرف تعریف نامعین مفرد)) کارمند جدید را اِسْکارْد (؟ مورد کارکننده قرار داد).ترجمه: شرکتمان یک کارمند جدید را استخدام کرد.
بهعبارتی، «مفعول» (یِه ([؟] یک (حرف تعریف نامعین مفرد)) کارمند جدید) در جایگاه فاعل «اُکارْدَن ([؟] مورد کارشدگییافتن قرار دادن)» میباشد:
- مثال. یِه ([؟] یک (حرف تعریف نامعین مفرد)) کارمند جدید پنجرهها را اُکارْد (؟ مورد کارشدگییافتن قرار داد).ترجمه: یک کارمند جدید روی پنجرهها کار کرد.
دقت. از این نوع مصدرها هنگامی استفاده میشود که «مفعول» بهشکل الزامی در جایگاه فاعل «دوگان مصدر پایه» باشد؛ بهعبارتی، «مفعول» ملزم به انجام دوگان مصدر پایه باشد.